ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม…

ผมอยากให้ย้อนกลับไปอ่านโพสที่แล้วของ หมวด Questionmark ซะก่อนครับ

…

จากนั้นกลับมาอ่านข้อความข้างล่างต่อไปนี้

…

ผม(เต่า)  ใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์หลังจากจบโครงการเพื่อแก้ไขเว็บต่อ
จากนั้นการเรียนก็พรากเอาเวลาในชีวิตผมไปอีกตามเคย…
ตลอดเวลาร่วม 2 เดือน ที่ข้ามปี 2549 มา
ผมก็เริ่มจะรู้สึกสำนึกเสียใจอยู่บ้าง กับการตัดสินใจ … ที่จะเขียนโพสดังกล่าว

ผมขออนุญาต กล่าวคำว่า “ขอโทษ ”
แบบไม่ต้องคิดอะไรมาก…
ความหมายก็คือ ผมขอโทษจริงๆ ที่ทำไปอย่างนั้น…(ไม่มีนัยแอบแฝง)

ข้อเท็จจริงก็คือ ไม่มีใครผิดหรอกครับ…
ความจริงก็คือเราคงเข้าหากันน้อยเกินไป
เราคงขาดการวางแผนที่ดี
และจัดสรรเวลา ตกลงกันไม่ได้
ไม่พูดให้ให้เข้าใจตั้งแต่วินาทีแรกที่ร่วมทีมกัน

เป็นความผิดของผมที่ชอบมองแง่ลบของคนอื่น ก่อนจะมองแง่มุมดีๆ
เป็นความผิดผมเองที่คุมสติให้สงบไม่ได้

…

สำหรับตอนนี้ ผมว่าผมไม่อยากนึกถึงเรื่องในอดีตอีก แต่ก็จะไม่ลืมมัน
อยากให้ทุกคนที่รู้สึกไม่ดีให้อภัยผม ในขณะเดียวกันผมก็ให้อภัยทุกอย่าง ทุกสิ่ง
พี่โฉด แล้วก็ทีมงานที่กำลังจะทำนิตยสารออกมาอีกก็ยังหวังว่าจะเห็นเว็บที่สมบูรณ์ครับ
และผมมาคิดๆ ดูแล้ว ผมคงไม่อยากหาคนมาทำเว็บเป็นทีมใหม่ ทับไปบนร่องรอยของความขุ่นมัว
ดังนั้น …

ผมขอโทษ 

และหวังว่าทุกคนคงให้อภัยผมเช่นกัน
ปล.ขอบคุณ ติช นัท ฮันท์ และกฤษณา มูรติ ที่ช่วยเตือนสติผม

พอเพียงก็ยังมีข้อบกพร่องที่ต้องแก้ไขอีกตามคำแนะนำของอาจารย์ พี่โจ และพี่สุนิต

ก็เลยคิดจะแก้ไข แต่เมลล์ไปถามพี่แจ๊ค พี่แจ๊คบอกว่าขอบคุณมาก และจะสานต่อเอง

แต่ตอนนี้พี่แจ๊คไม่ค่อยว่างจึงยังไม่ได้เริ่มอัพเดทข้อมูล

แต่คิดว่าถึงตอนที่พี่แจ๊คอัพเดทพวกเราอาจต้องให้คำแนะนำเพิ่มเติมในการใช้ cms ให้พี่แจ๊ค

ซึ่งจะเป็นเมื่อไหร่ก็ไม่ทราบได้

แต่ตอนนี้ กลุ่มพอเพียงก็ได้หมดหน้าที่ลงแล้ว

 เจอกันใหม่โอกาสหน้า

สวัสดี

พี่กรเพิ่งสร้างกรุ๊ปเมล์ใหม่ๆ
สำหรับการส่งข้อมูลข่าวสารระหว่างกันนะครับ
สนใจ เข้าไปแอดได้ตามที่อยู่ด้านบนเลย ^^

www.ywvclub.net/album

(แก้ link แล้วจ้า)

ปล.อาจมีรูปไม่ครบทุกทีม ต้องขออภัยด้วยนะคะ

-:- ขอแสดงความยินดีกับทีมที่ได้รับรางวัลในครั้งนี้ด้วยนะครับ ส่วนทีมที่ไม่ได้รับรางวัลก็ไม่ต้องเสียใจนะ ถือว่างานนี้เราได้ใจกันไปทุกทีมนะครับ ได้ทำงานโดยไม่หวังผลตอบแทนให้ส่วนรวมกันนะ :D -:-

การทำงานก็อย่างนี้แหละ มันทำให้เราโตขึ้น อย่างไม่รู้ตัว
เมื่อก่อนสมัยละอ่อน ไม่เคยคิดที่จะมาทำงานอะไรอย่างนี้เลยจิงๆนะ
อย่างดีก็แค่ปฏิบัติตัวเป็นคนดี หรือไม่ก็เข้าวัดเข้าวา ทำบุญทำทาน นั่นก็คิดว่าโอเคแล้ว

แต่พอมาสมัยหนึ่ง หลังจากเราเรียนจบแล้ว
เพื่อนๆก็หายหัวกันไปบ้างตามเรื่องตามราว บางทีก็นั่งนึกๆว่าชีวิตเรามันไร้สาระไ่ม่มีค่า
ขาดความภาคภูมิใจ นั่นเพราะว่าเราขาดการการพัฒนาด้านความคิด และการทำงาน ซึ่งพอมานึกๆดู

เด็กสมัยนี้หลายๆคน (และน่าจะเยอะ) มามีค่านิยมกันเรื่องของรูปลักษณ์ภายนอก
มาแข่งขันกันในเรื่อง ที่เป็นเปลือกๆเช่น การแต่งตัวสวยๆ การมีมือถือใหม่ๆ มีแฟนสวยกว่า หล่อกว่า
อะไรเหล่านี้ ที่จริงๆแล้วมันคือ ผลประโยชน์คือเงินทอง ที่คนกลุ่มหนึ่ง สบายใจนั่งนับเงิน
แต่หารู้ไม่ว่า ยิ่งเราถลำลึกเข้าไปมากๆเข้า ชิงดีชิงเด่นกัน จะในที่สุดเราดีเราเก๋กว่าคนอื่นๆแล้ว

มันก็ยิ่งไ่ม่มีที่สิ้นสุด เพราะอะไรน่ะเหรอ?
เพราะสิ่งที่แข่งกันจริงๆมันคือ เปลือก และเพราะมันคือเปลือก มันจึงไม่มีอะไร
ยิ่งค้นให้ตาย มันก็ไม่มีอะไรมาเติมเต็ม ความภูมิใจในตัวเองได้
นี่กระมัง คือ สาเหตุที่ทำให้วันรุ่นสมัยนี้ หันไปหาสิ่งมัวเมา อบายมุขต่างๆ
เพราะเค้ากำลังหลงทาง!!

กลับมาที่ตัวเองบ้างดีกว่า
หลังจากงานนี้แล้ว ก็คิดว่าอยากจะทำอะไรคล้ายๆอย่างนี้ต่อไป
แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงนะ เพราะมันแค่รู้สึกว่าอยากทำต่อ ไม่อยากให้ความรู้สึกนี้ขาดตอน
น้องๆก็เหมือนกัน… อยากทำต่อกันหรือเปล่าครับ??

ถ้าอยากนะ พี่แนะนำว่า เรามาคิดร่วมกันดีกว่าว่าจะทำอะไร หุหุ
เพราะคนอื่นคิดให้ทำให้ ยังไงก็ไม่ได้อย่างใจเราหรอก… มันไม่ภูมิใจ ไม่เท่ห์ เท่าเราเป็นคนคิดเอง
ทำเอง ทำกับเพื่อนๆที่เรารักยังไงล่ะ

สำหรับอาทิตย์นี้ ตัวข้าพเจ้าเองคงขอลอไปพักผ่อนซะหน่อย
ว่าจะเก็บตัวเงียบๆทำวัตรสวดมนต์ สัก 2-3 วัน
แล้วสัปดาห์หน้ามาว่ากันต่อ (รวมทั้งรายงาน ที่ต้องทำส่ง TK ด้วย T-T ฮือๆ)

list ที่จะทำ
- ทำหน้าสรุปโครงการอย่างสั้นๆ พร้อมรูป
- เอารูปวันปัจฉิม มาทำ Gallery
- ตามน้องๆให้นำ logo โครงการ + TK ไปแปะตามเว็บที่ทำ แล้ว link กลับมา
- ประชุมสรุปโครงการกับทีมงาน และวางแนวทางสำหรับปีต่อไป
- เลี้ยงข้าวน้องๆ ฉลองกันหน่อย ยะฮู้ๆ
- คิดเรื่องจัด Trip ต่อ + คุยกับสุนิตย์ เป็นเรื่องเป็นราว
- คิดและคุยเรื่อง fiiif.com

NOKIA S40

…

จบงาน… ถึงเวลาแตกหัก…

…

ทุกครั้งที่ผม ซึ่งดูเป็นคนดีมีคุณธรรม
เจอกับคนประเภทที่น่ารังเกียจ ผมจะทำตัวดีด้วย
จะทำตัวทุเรศยังไง หน้าด้านแค่ไหน ผมก็ทนได้
ซ้ำยังพูดด้วย เล่นด้วย ได้ด้วย…

แต่… ทุกครั้งที่เจอคนนิสัยแบบนี้
ความรุนแรงภายใต้จิตสำนึกผมก็มากขึ้นด้วยเหมือนกัน
…

สิ่งที่ได้จากโครงการนี้ (แบบจริงๆ จากใจ)

- ความเกลียดชังในชนชั้นกลางงี่เง่า เหม็นเน่า และน่ารังเกียจ
- ทัศนคติต่อค่านิยมของเยาวชนไทย ยึดติดในวัตถุ และความสบาย

ที่ดีๆ ก็มี…
- ได้รู้จักกับคนดีๆ คนที่จริงใจ อยากทำอะไรให้สังคมเหมือนๆกัน
แต่ก็ดันมีมุสิกสวะบางจำพวกที่แอบแฝงมาหาผลประโยชน์จากโครงการดีๆ
ราวกับ พวกนักการเมืองสันดานหมาทั่วไปที่ชอบงาบโน่น งาบนี่ งาบภาษีเรา

…………..

ฟังดูหยาบคาย รุนแรง และใช้อารมณ์นะครับ
แต่เป็นเรื่องน่าแปลกที่ผมค่อนข้างสงบเสงี่ยม

…………..

ชีวิตผมค่อนข้างบัดซบ…
สุขภาพของผมไม่ค่อยดี โรคแทรกซ้อนเยอะ กรรมพันธ์ก็ด้วย
ผมใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางผู้คนงี่เง่า คลั่งวัตถุ เห็นแก่ตัว
ท่ามกลางโลกทุนนิยม ผมเป็นคนที่อยู่ได้อย่างลำบากใจมากๆ คนหนึ่ง
ผมมักจะทำอะไรไม่เคยสำเร็จ เนื่องเพราะผมชอบทำอะไรเกินความสามารถตัวเอง
นอกจากงานศิลปะ บทกวี แล้วผมก็ทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว

ผมวาดหวังว่าผมจะได้ทำงานกับคนที่เก่งกว่า… ผมผิดหวัง
หวังว่าจะได้ทำงานกับคนที่มุ่งมั่น และจริงใจ…ผมผิดหวัง
หวังจะได้ทำงานร่วมกับคนอุดมการณ์เดียวกัน…ผมผิดหวัง
ผมหวังว่าจะได้ทำงานออกมาเป็นเว็บที่สมบูรณ์…ผมก็ผิดหวังอีก

…

สิ่งเดียวที่ได้คือ บทเรียนประสบการณ์ ว่า การทำงานกับคนแบบนี้มันแย่แค่ไหน
ซึ่งก่อนหน้านี้ก็ได้รับมาพอแล้ว เจอมามากพอแล้วกับคนนิสัยแย่ๆ มาร่วมงาน
เหมือนกับบั่นทอนกำลังใจผมเล่นๆว่า ชีวิตผมคงต้องเจอกับคนแบบนี้เรื่อยไป
แม้แต่ในโครงการอาสาสมัคร…

…

อาจเป็นความผิดของผมที่เขียนโปรแกรมไม่เป็น
อาจจะเป็นความผิดที่ผมชักนำคนให้อยากทำงานไม่ได้
อาจจะเป็นความผิดที่ผมเองท้อซะก่อนจนเว็บไม่เสร็จ

……………………………………………………..

บทสรุป……..

อย่างไรก็ตาม ยังคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงผม
ผมก็ยังคงยึดมั่นแนวทางว่าจะทำลายชีวิตคนจำพวกนี้แบบเลือดเย็นเหมือนเดิม
ปล่อยให้คนหลงผิด หลงผิดไปสำนึกได้ตอนตาย จึงสาแก่ใจที่สุด
ยิ่งถ้าคิดได้ตอนที่ชีวิตล้มเหลวจะยิ่งถูกใจผมมากๆ
… ฟังดู ซาดิสม์ นะครับ
แต่ว่า ผมรู้สึกว่าการที่เราเป็นคนดีมากเกินไป ผมจะไม่มีความสุขหรอก
ผมยังสองจิตสองใจระหว่างการเป็นคนดี กับทำเรื่องแบบนี้
จนกระทั่งได้มาตัดสินใจกับโครงการนี้แหละครับ

ผมว่าคนบางประเภทก็สมควรมีชีวิตที่เจ็บปวด
และทุกข์ทรมานจากการกระทำของตัวเอง ซึ่งบางทีก็อาจจะเลือกไม่ได้
เราไม่ได้เลือกว่าจะเกิดมาในสังคมแบบไหน ถูกเลี้ยงแบบไหน
จะเติบโตมาเป็นคนยังไง ก็ยังเลือกไม่ได้… ทุกคนไม่ได้ตั้งใจเป็นคนเลวหรอกครับ
แต่ว่าคนนิสัยเลวๆ ควรจะต้องรับกรรมบ้างแหละ

… จบละ
ตอนนี้ผมมีความสุขดีครับ หวังว่าทีมของผมจะไม่ทะลึ่งมาอ่านไอ้นี่
ทั้งๆ ที่ปกติไม่ยอมจะมาอ่าน… แต่ถ้ามาอ่านก็ถือว่าโชคดีกับชีวิตไปละกัน