ในที่สุดการทำงานในระยะเวลากว่า 4 เดือน (ตั้งแต่กรกฎาคม) ของพวกเราก็สำเร็จลุล่วงซะทีน้อ..
เหนื่อยแสนเหนื่อยนะ บางที แต่ก็คิดถึงหน้าถึงตา พี่ๆน้องๆองค์กร และน้องๆก็หายเหนื่อยกลับมาทำงานต่อ
ทั้งสุขเศร้า เหงาๆ (บางที) และมีน้องๆที่น่ารักเพิ่มขึ้นมากมาย
การทำงานก็อย่างนี้แหละ มันทำให้เราโตขึ้น อย่างไม่รู้ตัว
เมื่อก่อนสมัยละอ่อน ไม่เคยคิดที่จะมาทำงานอะไรอย่างนี้เลยจิงๆนะ
อย่างดีก็แค่ปฏิบัติตัวเป็นคนดี หรือไม่ก็เข้าวัดเข้าวา ทำบุญทำทาน นั่นก็คิดว่าโอเคแล้ว
แต่พอมาสมัยหนึ่ง หลังจากเราเรียนจบแล้ว
เพื่อนๆก็หายหัวกันไปบ้างตามเรื่องตามราว บางทีก็นั่งนึกๆว่าชีวิตเรามันไร้สาระไ่ม่มีค่า
ขาดความภาคภูมิใจ นั่นเพราะว่าเราขาดการการพัฒนาด้านความคิด และการทำงาน ซึ่งพอมานึกๆดู
เด็กสมัยนี้หลายๆคน (และน่าจะเยอะ) มามีค่านิยมกันเรื่องของรูปลักษณ์ภายนอก
มาแข่งขันกันในเรื่อง ที่เป็นเปลือกๆเช่น การแต่งตัวสวยๆ การมีมือถือใหม่ๆ มีแฟนสวยกว่า หล่อกว่า
อะไรเหล่านี้ ที่จริงๆแล้วมันคือ ผลประโยชน์คือเงินทอง ที่คนกลุ่มหนึ่ง สบายใจนั่งนับเงิน
แต่หารู้ไม่ว่า ยิ่งเราถลำลึกเข้าไปมากๆเข้า ชิงดีชิงเด่นกัน จะในที่สุดเราดีเราเก๋กว่าคนอื่นๆแล้ว
มันก็ยิ่งไ่ม่มีที่สิ้นสุด เพราะอะไรน่ะเหรอ?
เพราะสิ่งที่แข่งกันจริงๆมันคือ เปลือก และเพราะมันคือเปลือก มันจึงไม่มีอะไร
ยิ่งค้นให้ตาย มันก็ไม่มีอะไรมาเติมเต็ม ความภูมิใจในตัวเองได้
นี่กระมัง คือ สาเหตุที่ทำให้วันรุ่นสมัยนี้ หันไปหาสิ่งมัวเมา อบายมุขต่างๆ
เพราะเค้ากำลังหลงทาง!!
กลับมาที่ตัวเองบ้างดีกว่า
หลังจากงานนี้แล้ว ก็คิดว่าอยากจะทำอะไรคล้ายๆอย่างนี้ต่อไป
แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงนะ เพราะมันแค่รู้สึกว่าอยากทำต่อ ไม่อยากให้ความรู้สึกนี้ขาดตอน
น้องๆก็เหมือนกัน… อยากทำต่อกันหรือเปล่าครับ??
ถ้าอยากนะ พี่แนะนำว่า เรามาคิดร่วมกันดีกว่าว่าจะทำอะไร หุหุ
เพราะคนอื่นคิดให้ทำให้ […]